ภาษีมูลค่าเพิ่ม กรณีความรับผิดในการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มสำหรับการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่

1. บริษัทฯ ประกอบกิจการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ในระบบเซลลูลาร์ 900 และ ดิจิตอล

จี เอส เอ็ม ในการเรียกเก็บค่าเช่าเลขหมายประจำเดือน และค่าใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่จาก

ลูกค้า บริษัทฯ ได้ออกเอกสารซึ่งเป็นทั้งใบแจ้งหนี้และใบกำกับภาษีในฉบับเดียวกัน โดยบริษัทฯ ได้ออก

ใบแจ้งหนี้/ใบกำกับภาษีเรียกเก็บค่าบริการและค่าภาษีมูลค่าเพิ่มจากลูกค้า และออกใบเสร็จรับเงินเมื่อ

ได้รับชำระเงินตามใบแจ้งหนี้/ใบกำกับภาษี จากลูกค้าแล้วเท่านั้น

2. ในช่วงก่อนการปรับปรุงลดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มตามพระราชกฤษฎีกาฯ (ฉบับที่ 353)

พ.ศ.2542 จากอัตราร้อยละ 10.0 เป็นอัตราร้อยละ 7.0 (ก่อนวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2542) นั้น

บริษัทฯ ได้ออกใบแจ้งหนี้/ใบกำกับภาษีเรียกเก็บค่าบริการและค่าภาษีมูลค่าเพิ่มจากลูกค้าในอัตราร้อยละ

10.0 และเมื่อลูกค้านำเงินมาชำระ บริษัทฯ จะเก็บเงินค่าภาษีมูลค่าเพิ่มจากลูกค้าในอัตราร้อยละ

10.0 ตามใบแจ้งหนี้/ใบกำกับภาษีดังกล่าว ทั้งนี้ ไม่ว่าลูกค้าจะนำเงินมาชำระก่อนหรือหลังวันที่ 1

เมษายน พ.ศ. 2542

สำหรับใบแจ้งหนี้/ใบกำกับภาษี ซึ่งบริษัทฯ ออกให้ลูกค้าตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ.

2542 เป็นต้นไป บริษัทฯ จะเรียกเก็บค่าบริการและค่าภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 7.0 และเมื่อ

ลูกค้านำเงินมาชำระ บริษัทฯ จะเก็บเงินค่าภาษีมูลค่าเพิ่มจากลูกค้าในอัตราร้อยละ 7.0 ตามใบแจ้งหนี้

/ใบกำกับภาษี เช่นเดียวกัน

จากข้อเท็จจริงข้างต้น บริษัทฯ ขอทราบว่า วิธีปฏิบัติเกี่ยวกับการเรียกเก็บภาษีมูลค่าเพิ่ม

จากลูกค้าที่ใช้บริการของบริษัทฯ ถูกต้องตามบทบัญญัติของกฎหมายหรือไม่

1. มาตรา 4 แห่งพระราชกฤษฎีกา ออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการลด

อัตราภาษีมูลค่าเพิ่ม (ฉบับที่ 353) พ.ศ. 2542 ได้กำหนดให้ใช้อัตราภาษีมูลค่าเพิ่มร้อยละ 7.0

สำหรับการขายสินค้าการให้บริการ หรือการนำเข้าทุกกรณีซึ่งความรับผิดในการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มเกิดขึ้น

ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายนพ.ศ. 2542 ถึงวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2544 ดังนั้น ผู้ประกอบการจดทะเบียน

ซึ่งออกใบกำกับภาษีตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2542 ถึงวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2544 จึงต้อง

เรียกเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มจากผู้ซื้อสินค้าหรือผู้ใช้บริการในอัตราร้อยละ 7.0

2. การให้เช่าเลขหมายประจำเดือน และการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ ของบริษัทฯ

ตามข้อเท็จจริงข้างต้น เข้าลักษณะเป็น "การให้บริการ" ตามมาตรา 77/1 (10) แห่ง

ประมวลรัษฎากร ความรับผิดในการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มจากการให้บริการจึงเกิดขึ้นเมื่อได้รับชำระ

ค่าบริการ เว้นแต่ กรณีที่มีการออกใบกำกับภาษีก่อนการรับชำระราคาค่าบริการ ก็ให้ความรับผิดในการ

เสียภาษีมูลค่าเพิ่มเกิดขึ้นเมื่อมีการออกใบกำกับภาษี ทั้งนี้ ตามมาตรา 78/1 (1) (ก) แห่ง

ประมวลรัษฎากร

3. กรณีบริษัทฯ ออกใบแจ้งหนี้/ใบกำกับภาษี ก่อนวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2542 ซึ่งพระ

ราชกฤษฎีกาฯ ว่าด้วยการลดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่ม (ฉบับที่ 353) พ.ศ. 2542 ยังไม่มีผลใช้บังคับ ความ

รับผิดในการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มของบริษัทฯ จึงเกิดขึ้นเมื่อบริษัทฯ ออกใบแจ้งหนี้/ใบกำกับภาษี บริษัทฯ

ต้องเรียกเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มจากผู้ใช้บริการในอัตราร้อยละ 10.0 และยื่นแบบ ภ.พ.30 เพื่อเสีย

ภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 10.0 โดยเมื่อผู้ใช้บริการนำเงินมาชำระ ไม่ว่าก่อนหรือหลังวันที่ 1

เมษายน พ.ศ. 2542 บริษัทฯมีสิทธิเก็บเงินค่าภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตราร้อยละ 10.0 ของค่าบริการตาม

มูลหนี้ในใบแจ้งหนี้/ใบกำกับภาษีที่ได้ออกไปนั้น