ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา กรณีการหักค่าใช้จ่ายสำหรับเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40(8) แห่งประมวลรัษฎากร

นาย A. ประกอบกิจการจำหน่ายเสื้อผ้าจากการซื้อมาขายไปและจากการตัดเย็บเอง

นาย A. ได้ยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ภ.ง.ด.90 ปีภาษี 2541 โดยหักค่าใช้จ่าย

จากการขายเสื้อผ้าเครื่องแบบนักเรียน (ซื้อมาขายไป) เป็นการเหมาในอัตราร้อยละ 80 และจาก

การตัดเย็บเสื้อผ้าเองในอัตราร้อยละ 75 จังหวัดฯ มีความเห็นว่า เงินได้ของนาย A. ถือเป็นเงินได้

ตามมาตรา 40(8) แห่งประมวลรัษฎากร ต้องหักค่าใช้จ่ายตามพระราชกฤษฎีกาออกตามความใน

ประมวลรัษฎากรว่าด้วยการกำหนดค่าใช้จ่ายที่ยอมให้หักจากเงินได้พึงประเมิน (ฉบับที่ 11) พ.ศ.

2502 และสำหรับเงินได้จากการตัดเย็บเสื้อผ้าจำหน่ายนั้น เป็นการตัดเย็บเสื้อผ้าและการขาย

ส่วนประกอบซึ่งสามารถหักค่าใช้จ่ายเป็นการเหมาในอัตราร้อยละ 70 ตามมาตรา 8 แห่ง

พระราชกฤษฎีกาดังกล่าวข้างต้น จังหวัดฯ จึงหารือว่าความเห็นของจังหวัดฯ ถูกต้องหรือไม่

ภาคฯ มีความเห็นว่าเงินได้จากการตัดเย็บเสื้อผ้าจำหน่าย (ตัดเย็บเอง) เป็น

เงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40(8) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความใน

ประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการกำหนดค่าใช้จ่ายที่ยอมให้หักจากเงินได้พึงประเมิน (ฉบับที่ 11) พ.ศ.

2502 มาตรา 8(5) กำหนดให้หักค่าใช้จ่ายเป็นการเหมาสำหรับการตัด เย็บ ถัก ปักเสื้อผ้าหรือสิ่งอื่น

ๆ รวมทั้งส่วนประกอบได้ในอัตราร้อยละ 70 เว้นแต่ผู้มีเงินได้จากกิจการแสดงหลักฐานต่อ

เจ้าพนักงานประเมินและพิสูจน์ได้ว่ามีค่าใช้จ่ายมากกว่านั้น ก็ยอมให้หักค่าใช้จ่ายตามความจำเป็นและ

สมควร ทั้งนี้ให้นำมาตรา 65 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดย

พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 21) พ.ศ. 2517 และมาตรา 65 ตรี แห่ง

ประมวลรัษฎากร ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 16) พ.ศ.

2502 มาใช้บังคับโดยอนุโลม แต่ถ้าตามหลักฐานที่นำมาพิสูจน์นั้นปรากฏว่า มีรายจ่ายที่หักได้ตามกฎหมาย

น้อยกว่าอัตราค่าใช้จ่ายที่กำหนดไว้ข้างต้น ก็ให้ถือว่ามีค่าใช้จ่ายเพียงเท่าหลักฐานที่นำมาพิสูจน์

กรณีเงินได้จากการจำหน่ายเสื้อผ้าเครื่องแบบนักเรียน (ซื้อมาขายไป) ผู้มีเงินได้จะขอหัก

ค่าใช้จ่ายเป็นการเหมาในอัตราร้อยละ 80 หรือขอหักค่าใช้จ่ายตามความจำเป็นและสมควรก็ได้ ตาม

มาตรา 8(25) และมาตรา 8 วรรคสอง แห่งพระราชกฤษฎีกาฯ (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2502