ภาษีเงินได้นิติบุคคล กรณีการกำหนดราคาซื้อขายระหว่างบริษัทในกลุ่ม

บริษัท ก. เป็นนิติบุคคลที่จัดตั้งขึ้นตามกฎหมายไทย ประกอบธุรกิจเป็นผู้แทนจำหน่ายรถยนต์

ผู้ถือหุ้นใหญ่เป็นบุคคลในครอบครัวเดียวกันซึ่งกลุ่มบุคคลดังกล่าวเป็นผู้ถือหุ้นบริษัทในกลุ่มหลายแห่งทั้งใน

กรุงเทพและต่างจังหวัด ทั้งนี้ เพื่อให้เป็นไปตามเงื่อนไขของบริษัท ต.ซึ่งเป็นผู้จัดจำหน่ายรถยนต์ เพื่อ

ความสะดวกในการบริหารงานขายและผลประโยชน์ที่จะได้รับจาก ผู้จัดจำหน่าย การสั่งซื้อรถยนต์แต่ละ

ครั้งอาจให้บริษัทในกลุ่มบริษัทใดบริษัทหนึ่งเป็นผู้สั่งซื้อจากผู้จัดจำหน่ายโดยตรง จากนั้นจึงขายให้กับ

บริษัทในเครือที่ต้องการด้วยราคาทุนเพื่อขายให้ลูกค้าต่อไป ส่วนผลประโยชน์ที่ได้รับจากผู้จัดจำหน่ายจะ

นำมาแบ่งระหว่างบริษัทในกลุ่มตามสัดส่วนการซื้อที่เกิดขึ้น นอกจากนี้ในการบริหารงานบางครั้งบริษัทใน

กลุ่มจำเป็นต้องมีการยืมเงินระหว่างกัน โดยคิดดอกเบี้ยเงินกู้ด้วยอัตราดอกเบี้ยเงินฝากประจำเป็นหลัก

บริษัท ก. จึงหารือว่า

1. การซื้อรถยนต์ระหว่างบริษัทในกลุ่มที่มิได้มีการถือหุ้นระหว่างกันแต่ผู้ถือหุ้นเป็นบุคคลใน

ครอบครัวเดียวกันด้วยราคาทุน ถือว่ามีเหตุอันสมควรหรือไม่และหากเป็นบริษัทที่ถือหุ้นระหว่างกันเกิน

ร้อยละ 25 ถือว่ามีเหตุผลอันสมควรหรือไม่

2. บริษัทในกลุ่มที่มิได้ถือหุ้นระหว่างกันเกินร้อยละ 25 จะคิดดอกเบี้ยเงินกู้ยืมต่ำกว่าอัตรา

ดอกเบี้ยเงินฝากประจำของธนาคารถือว่ามีเหตุอันสมควรหรือไม่

กรณีการซื้อขายรถยนต์ด้วยราคาทุนระหว่างบริษัทในกลุ่มไม่ว่าจะถือหุ้นระหว่างกันเกินร้อยละ

25 หรือไม่ ซึ่งเป็นนิติบุคคลแยกต่างหากจากกัน หากปรากฏว่าราคาทุนดังกล่าวต่ำกว่าราคาตลาด ถือได้

ว่าเป็นการโอนทรัพย์สินโดยมีค่าตอบแทนต่ำกว่าราคาตลาดโดยไม่มีเหตุอันสมควร เจ้าพนักงานประเมิน

มีอำนาจประเมินราคาขายตามราคาตลาดได้ตามมาตรา 65 ทวิ (4)แห่งประมวลรัษฎากร สำหรับกรณี

การคิดอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ยืมระหว่างบริษัทในกลุ่มสามารถใช้อัตราดอกเบี้ยเงินฝากประเภทประจำของ

ธนาคารพาณิชย์เป็นเกณฑ์ในการคำนวณหาดอกเบี้ยอันควรจะได้รับจากการให้กู้ยืมเงิน ดังนั้น หากอัตรา

ดอกเบี้ยเงินกู้ยืมต่ำกว่าอัตราดอกเบี้ยเงินฝากประเภทประจำของธนาคารพาณิชย์ การคิดอัตราดอกเบี้ย

ดังกล่าวถือว่าไม่มีเหตุอันสมควร