ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา กรณีการขอคืนภาษี

นาย ว. ได้ยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา (ภ.ง.ด.90) ปีภาษี 2539

แจ้งว่า มีเงินได้ตามมาตรา 40(1) แห่งประมวลรัษฎากร จากเงินเดือนจำนวน 236,097.70 บาท

และเงินได้ตามมาตรา 40(4) แห่งประมวลรัษฎากร จากเงินปันผลจำนวน 277,777.78 บาท และ

ขอคืนภาษีจำนวน 106,066.79 บาท สรรพากรพื้นที่ได้มีหนังสือเชิญพบนาย ว. และไต่สวนได้

ข้อเท็จจริงตามคำให้การของนาย ว. ดังนี้

1. นาย ว. ทำงานเป็นพนักงานในบริษัท อ. จำกัด ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายขาย ได้รับ

เงินเดือน 12,800 บาท ต่อเดือน กรณีออกต่างจังหวัดจะมีเบี้ยเลี้ยงวันละ 200 บาท และจะได้รับ

ค่าที่พักและค่าน้ำมันรถเฉลี่ยประมาณเดือนละ 5,000 บาท

2. นาย ว. ให้การว่าเป็นผู้ถือหุ้นในบริษัท อ. โดยเป็นผู้ถือหุ้นลอยและมีพนักงานคนอื่น

ร่วมถือหุ้นด้วยโดยมีนาย จ. ซึ่งเป็นชาวต่างชาติและภรรยาซึ่งเป็นคนไทยเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัทฯ

ส่วนเรื่องเงินปันผลที่ถือหุ้นในบริษัทฯ นาย ว. ให้การว่ายังไม่เคยได้รับ และการยื่นแบบขอคืนเงินภาษีปี

2539 เจ้าหน้าที่การเงินของบริษัทฯเป็นผู้ดำเนินการให้ ซึ่งไม่ทราบว่านอกจากเงินเดือนแล้วมีเงินอื่นใด

อีก แต่รู้ว่ามีเงินภาษีที่จะได้รับคืนตามแบบ ภ.ง.ด.90 หนึ่งแสนบาท โดยภาษีที่จะได้รับคืนต้องคืนให้กับ

นาย จ.

การขอคืนภาษีอากรตามมาตรา 27 ตรี แห่งประมวลรัษฎากร ผู้มีสิทธิขอคืนต้องเป็น

ผู้มีเงินได้ที่แท้จริงซึ่งได้ชำระภาษีอากรหรือถูกหักภาษีไว้ ณ ที่จ่าย และนำส่งแล้วเป็นจำนวนเงินเกินกว่า

ที่ควรต้องเสียหรือไม่มีหน้าที่ต้องเสีย

จากการตรวจเอกสารที่ผู้รับมอบอำนาจของนาย ว. ยื่นเพิ่มเติมพบว่านาย ว. เข้าถือหุ้น

ในบริษัท อ.จำนวน 5,000 หุ้นเมื่อวันที่ 30 เมษายน 2539 โดยในปี 2539 บริษัทฯ มีผู้ถือหุ้นรวม 7

คน รวมจำนวนหุ้น 20,000 หุ้น มูลค่าหุ้นละ 100 บาท นาย ว. ได้เข้าเป็นกรรมการบริษัทฯ เมื่อวันที่

3 พฤษภาคม 2539 โดยขณะนั้นกรรมการบริษัทมี 4 คน ดังนี้

1. นาย จ.

2. นาย ฟ.

3. นางสาว ร.

4. นาย ว.

ตามหลักฐานการจ่ายเงินปันผลของบริษัท อ. นาย ว. ได้รับเงินปันผลจำนวน

277,777.78 บาท เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2539 แต่ปรากฏว่านาย ว. ได้ให้ถ้อยคำตามบันทึก

คำให้การลงวันที่ 29 พฤษภาคม 2541 ว่าเป็นผู้ถือหุ้นลอย รวมทั้งยังอ้างว่า เข้าใจสับสนเกี่ยวกับ

เงินโบนัสกับเงินปันผล กรณีดังกล่าวหากนาย ว. เป็นผู้ถือหุ้นที่แท้จริงและได้รับเงินปันผลจริง นาย ว.

ไม่ควรเข้าใจสับสนเช่นนั้นประกอบกับนาย ว. ได้ให้ถ้อยคำว่าภาษีที่จะได้รับคืนจะต้องนำไปคืนให้แก่นาย

จ. กรรมการคนหนึ่งของบริษัทฯ กรณีจึงมีเหตุอันควรให้เชื่อได้ว่านาย ว. มิได้เป็นผู้ถือหุ้นที่แท้จริง แต่มี

ผู้อยู่เบื้องหลังโดยเชิดนาย ว. เป็นผู้ถือหุ้นเพื่อผลประโยชน์บางประการทางภาษีอากร ส่วนหลักฐาน

หนังสือรับรองการหักภาษี ณ ที่จ่าย และแบบนำส่งภาษีหัก ณ ที่จ่าย (ภ.ง.ด.2) ของเงินปันผลได้ถูก

จัดทำขึ้นเพื่อเป็นหลักฐานในการขอคืนภาษี โดยนาย ว. มิได้รับเงินปันผลจริง ดังนั้น นาย ว. จึงไม่มี

สิทธินำเงินปันผลที่ไม่ได้รับจริงมายื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาเพื่อขอคืนภาษี ตาม

มาตรา 27 ตรี แห่งประมวลรัษฎากร