อากรแสตมป์ กรณีขอคืนเงินภาษีอากร

บริษัทฯ ได้นำเข้าสินค้าจำนวน 6 รายการ โดยทางเรือ เมื่อวันที่ 25 กันยายน 2530

ตามใบขนสินค้าขาเข้าและแบบแสดงรายการการค้าลงวันที่ 2 ตุลาคม 2530 บริษัทฯ ได้เสียภาษีการค้า

ในอัตราร้อยละ 9 ของรายรับ แต่ได้สงวนสิทธิโต้แย้งไว้โดยขอลดอัตราภาษีการค้าเหลืออัตราร้อยละ

1.5 ของรายรับ ต่อมาได้มีมติของคณะเจ้าหน้าที่ประสานงานภาษีการค้า (ค.ป.ค.) ครั้งที่ 11/2536

ลงวันที่ 4 พฤศจิกายน 2536 ว่าสินค้าที่บริษัทฯ นำเข้าดังกล่าวเป็นสินค้าที่นำเข้าเพื่อใช้ประกอบเป็นชุด

สายไฟรถยนต์และรถจักรยานยนต์ เข้าลักษณะเป็นสินค้าตามบัญชีที่ 3 หมวด 5 (19) บัญชีท้าย

พระราชกฤษฎีกาฯ (ฉบับที่ 54) พ.ศ. 2517 ต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 1.5 ของรายรับ

ทำให้สินค้าทั้ง 6 รายการมีเงินภาษีเกินรวมทั้งสิ้นจำนวน 93,383 บาท และมติที่ประชุมฯ ได้ส่งเรื่อง

คืนกรมศุลกากรเพื่อดำเนินการพิจารณาคืนเงินภาษีอากรส่วนที่ชำระเกินให้แก่บริษัทฯ ต่อไป ซึ่งเมื่อวันที่

13 พฤษภาคม 2540 บริษัทฯ ได้รับแจ้งจากเจ้าหน้าที่ฝ่ายคืนอากรทั่วไปกรมศุลกากรว่า การขอคืน

ภาษีการค้าหลังจากปี 2537 จะต้องไปขอคืนที่สรรพากรจังหวัดนั้น ๆ แต่เนื่องจากประมวลรัษฎากร

มาตรา 27 ตรี ได้กำหนดให้ผู้มีสิทธิขอคืน ยื่นคำร้องภายในสามปีนับแต่วันสุดท้ายแห่งกำหนดเวลายื่น

รายการภาษีตามที่กฎหมายกำหนด เว้นแต่ได้ยื่นรายการภายในเวลาที่รัฐมนตรีหรืออธิบดีขยายหรือเลื่อน

ออกไป ให้ผู้มีสิทธิขอคืนยื่นคำร้องขอคืนภายในสามปีนับแต่วันที่ได้ยื่นรายการ จึงขอให้พิจารณาดำเนินการ

คืนภาษีการค้าให้แก่บริษัทฯ

กรณีตามข้อเท็จจริงเป็นการขอคืนภาษีการค้าตามหมวด 4 ลักษณะ 2 แห่งประมวลรัษฎากร

ก่อนการแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 30) พ.ศ. 2534

ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2535 บริษัทฯ จึงต้องยื่นคำร้องขอคืนต่อเจ้าพนักงานประเมินภายในวันที่ 31

ธันวาคม 2537 ตามมาตรา 25 (1) แห่งพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 30)

พ.ศ. 2534 แต่บริษัทฯ มิได้ยื่นคำร้องขอคืนภายในกำหนดเวลาดังกล่าว และเป็นกรณีที่มีบทบัญญัติไว้โดย

เฉพาะแล้ว จึงไม่อาจนำบทบัญญัติตามมาตรา 27 ตรี แห่งประมวลรัษฎากร มาบังคับใช้เพื่อขยายหรือ

เลื่อนกำหนดเวลาการยื่นคำร้องขอคืนออกไป