ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา กรณีการขายอสังหาริมทรัพย์ที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัยแห่งเดิม และซื้ออสังหาริมทรัพย์ แห่งใหม

กรณียกเว้นภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาจากการขายอสังหาริมทรัพย์ที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัยแห่งเดิม และซื้ออสังหาริมทรัพย์แห่งใหม่เพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัย ตามกฎกระทรวง ฉบับที่ 241 (พ.ศ. 2546) ออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร ลงวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2546 จำนวนเงิน 17,190.- บาทโดยมีข้อเท็จจริงสรุปได้ดังนี้

1. เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม 2548 นาย ส. ได้ทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินจำนวนเนื้อที่ 74.1 ตารางวาพร้อมสิ่งปลูกสร้างกับบริษัท บ.

2. วันที่ 20 มกราคม 2549 นาย ส. ได้ทำสัญญาซื้อที่ดินจำนวนที่ดิน 74 ตารางวากับนาย พ. ไม่รวมสิ่งปลูกสร้าง

3. วันที่ 30 มิถุนายน 2549 นาย ส. ได้ทำสัญญาขายที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างให้กับนางสาว ร.

กรณีตามข้อเท็จจริง แม้ว่านาย ส. ได้ทำสัญญาซื้ออสังหาริมทรัพย์แห่งใหม่ภายในกำหนดเวลา 1 ปีนับแต่วันที่ทำสัญญาขายอสังหาริมทรัพย์แห่งเดิม แต่จากหนังสือสัญญาซื้อขาย ลงวันที่ 20 มกราคม 2549ระหว่างนาย พ. และนาย ส. เป็นการทำสัญญาซื้อที่ดินไม่รวมสิ่งปลูกสร้าง และไม่ปรากฏสัญญาว่าจ้างก่อสร้างกับผู้ขายอสังหาริมทรัพย์ ดังนั้น เงินได้จากการขายอสังหาริมทรัพย์ที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัยแห่งเดิมจึงไม่เข้าลักษณะเป็นเงินได้ที่จะได้รับยกเว้นไม่ต้องรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาแต่อย่างใดทั้งนี้

ตามมาตรา 42(17) แห่งประมวลรัษฎากร ประกอบกับข้อ 2 (62) (ข) แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ 126(พ.ศ. 2509) ออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร ลงวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509ดังนั้น นาย ส. จึงไม่มีสิทธิขอคืนภาษีเงินได้หัก ณ ที่จ่าย ตามข้อ 2 ของประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 125) เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข เพื่อการยกเว้นภาษีเงินได้สำหรับเงินได้จากการขายอสังหาริมทรัพย์ที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัยแห่งเดิมและต้องซื้ออสังหาริมทรัพย์แห่งใหม่เพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัย ลงวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2546