ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา กรณีค่าเบี้ยเลี้ยงเหมาจ่ายที่พนักงานได้รับเนื่องจากไปปฏิบัติงานในต่างประเทศ

ตามหนังสือที่อ้างถึงแจ้งว่า บริษัทฯ เป็นบริษัทที่จัดตั้งขึ้นตามกฎหมายไทย ประกอบกิจการ

เกี่ยวกับการให้บริการหลังการขาย โดยให้บริการติดตั้งเครื่องผลิตซีดีและดีวีดี และให้คำแนะนำวิธีการ

ใช้งานให้แก่ลูกค้าที่อยู่ในต่างประเทศ บริษัทฯ จึงต้องส่งพนักงานไปปฏิบัติงานดังกล่าวในต่างประเทศ

โดยพนักงานจะได้รับค่าเบี้ยเลี้ยงเหมาจ่ายรายวันตามอัตราที่บริษัทฯ กำหนด ซึ่งมีหลายอัตราขึ้นอยู่กับ

ประเทศที่พนักงานไปปฏิบัติงาน บริษัทฯ เข้าใจว่าค่าเบี้ยเลี้ยงเหมาจ่ายที่พนักงานได้รับดังกล่าว ได้รับ

ยกเว้นไม่ต้องนำไปรวมคำนวณเป็น เงินได้ของพนักงานหากเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของมาตรา 42(1)

แห่งประมวลรัษฎากร ดังนั้น ในการคำนวณภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาบริษัทฯ จะไม่นำค่าเบี้ยเลี้ยง

ดังกล่าวมารวมคำนวณเป็น เงินได้ของพนักงาน หากค่าเบี้ยเลี้ยงที่จ่ายให้แก่พนักงานไม่เกินอัตรา

ค่าเบี้ยเลี้ยงสูงสุดที่ทางราชการกำหนดจ่ายให้แก่ข้าราชการ แต่หากค่าเบี้ยเลี้ยงที่บริษัทฯ จ่ายให้แก่

พนักงานเกินกว่าอัตราที่ทางราชการกำหนด บริษัทฯ จะนำเฉพาะส่วนที่เกินมารวมเป็นเงินได้ของ

พนักงาน บริษัทฯ จึงหารือว่า ความเข้าใจดังกล่าวของบริษัทฯ ถูกต้องหรือไม่

เงินค่าเบี้ยเลี้ยงเหมาจ่ายที่พนักงานได้รับเนื่องจากเดินทางไปปฏิบัติงานตามหน้าที่ใน

ต่างประเทศเป็นครั้งคราวนั้น จะได้รับยกเว้นไม่ต้องรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาต้อง

เป็นกรณีที่พนักงานได้จ่ายไปโดยสุจริตตามความจำเป็นเฉพาะในการที่ต้องปฏิบัติการตามหน้าที่ของตนและ

ได้จ่ายไปทั้งหมดเพื่อการนั้น และหากพนักงานได้รับค่าเบี้ยเลี้ยงในอัตราไม่เกินอัตราค่าเบี้ยเลี้ยงสูงสุดที่

ทางราชการกำหนดจ่ายให้แก่ข้าราชการ ตามพระราชกฤษฎีกา ว่าด้วยค่าใช้จ่ายในการเดินทางไป

ราชการในประเทศหรือต่างประเทศ ตามหลักเกณฑ์การเบิกจ่ายในลักษณะเหมาจ่าย ให้ถือว่า

ค่าเบี้ยเลี้ยงดังกล่าวเป็นค่าเบี้ยเลี้ยงซึ่งผู้มีเงินได้ได้จ่ายไปโดยสุจริตตามความจำเป็น เฉพาะใน

การปฏิบัติงานตามหน้าที่ของตนและได้จ่ายไปทั้งหมดในการนั้น จึงไม่ต้องมีหลักฐานการจ่ายเงินมาพิสูจน์

และได้รับยกเว้นไม่ต้องนำมารวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ตามมาตรา 42(1) แห่ง

ประมวลรัษฎากร

สำหรับค่าเบี้ยเลี้ยงในอัตราเกินกว่าอัตราค่าเบี้ยเลี้ยงสูงสุดที่ทางราชการกำหนดจ่าย ให้แก่

ข้าราชการ และไม่มีหลักฐานมาพิสูจน์ว่าได้จ่ายไปโดยสุจริตตามความจำเป็นเฉพาะในการที่ต้อง

ปฏิบัติงานตามหน้าที่ของตนและได้จ่ายไปทั้งหมดในการนั้น ให้ถือว่าค่าเบี้ยเลี้ยงดังกล่าวเป็นค่าเบี้ยเลี้ยง

ซึ่งผู้มีเงินได้ได้จ่ายไปโดยสุจริตตามความจำเป็นเพียงเฉพาะในส่วนที่ไม่เกินอัตราสูงสุดนั้น ดังนั้น บริษัทฯ

จึงต้องนำค่าเบี้ยเลี้ยงที่เกินอัตราดังกล่าวมารวมเป็นเงินได้ของผู้มีเงินได้เพื่อหัก ภาษีเงินได้ ณ

ที่จ่าย ตามมาตรา 50(1) แห่งประมวลรัษฎากร