ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา กรณีเงินได้จากการประกอบโรคศิลปะ

นายแพทย์ ส. ในนามของ "คณะบุคคล ป." ได้ทำสัญญากับโรงพยาบาล ศ. เพื่อใช้สถานที่ อุปกรณ์ เครื่องมือ เครื่องใช้ สัมภาระ และบุคลากร ของโรงพยาบาลฯ โดยมีการแบ่งรายได้เป็นค่าบริหารจัดการ ค่าอุปกรณ์ เครื่องมือเครื่องใช้ สัมภาระ ค่าบุคลากร และค่าบำรุงรักษาสถานที่ที่ใช้ในการตรวจรักษาผู้ป่วย ในอัตราร้อยละ 15 ของรายได้ ซึ่งนายแพทย์ ส. จะเป็นผู้คิดค่ารักษาตามความยากง่าย คนไข้ที่มารับการรักษาเป็นคนไข้ของโรงพยาบาลฯ และโรงพยาบาลฯ เป็นผู้เรียก เก็บเงิน พร้อมทั้งออกใบเสร็จรับเงินในนามของโรงพยาบาลฯ นายแพทย์ ส. มิได้ทำสัญญาจ้างแรงงานกับโรงพยาบาลฯ อีกทั้งมิได้รับเงินจากโรงพยาบาลฯ ในลักษณะเป็นเงินเดือน โดยรับเฉพาะส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าว ซึ่งทางโรงพยาบาลฯ จะคำนวณหักส่วนของโรงพยาบาลฯ ออกก่อน ส่วนที่เหลือจะจ่ายให้กับนายแพทย์ ส. โรงพยาบาลฯ ได้คำนวณจ่ายเป็น รายเดือน ซึ่งในแต่ละเดือนนายแพทย์ ส. จะได้รับเงินไม่เท่ากัน ขึ้นอยู่กับจำนวนคนไข้ที่นายแพทย์ ส. เป็นผู้ตรวจรักษา การที่โรงพยาบาลฯ หักภาษี ณ ที่จ่าย เป็นกรณีเงินได้พึงประเมิน ตามมาตรา 40(6) แห่งประมวลรัษฎากร ถูกต้องหรือไม่

เงินได้จากการตรวจรักษาของนายแพทย์ ส. นั้น แม้นายแพทย์ ส. จะเป็นผู้กำหนดค่ารักษาเองก็ตาม แต่นายแพทย์ ส. ไม่มีนิติสัมพันธ์ทางการเงินกับคนไข้โดยตรง เนื่องจากโรงพยาบาลฯ เป็นผู้เรียกเก็บเงินจากคนไข้พร้อมทั้งออกใบเสร็จรับเงิน ในนามของโรงพยาบาลฯ และคนไข้ที่มารับการรักษาก็เป็นคนไข้ของโรงพยาบาลฯ นอกจากนั้นในการจ่ายเงินให้แก่นายแพทย์ ส. ในแต่ละเดือน โรงพยาบาลฯ จะจ่ายให้เฉพาะส่วนต่างหลังจากคำนวณหักในส่วนของโรงพยาบาลฯ ออกแล้ว จึงมิใช่เป็นเงินได้ จากการประกอบโรคศิลปะอันเป็นวิชาชีพอิสระ ตามมาตรา 40(6) แห่งประมวลรัษฎากร แต่โดยที่นายแพทย์ ส.ต้องทำการรักษา คนไข้ที่มารับการรักษาจากโรงพยาบาลฯ และเป็นคนไข้ของโรงพยาบาลฯ ซึ่งทางโรงพยาบาลฯ มิได้ทำสัญญาจ้างแรงงานกับ นายแพทย์ ส. และไม่ได้จ่ายเงินให้แก่นายแพทย์ ส. ในลักษณะเป็นเงินเดือน แต่จ่ายให้เป็นส่วนแบ่งรายได้ตามที่ตกลงกันตาม สัญญา โดยในแต่ละเดือนจะจ่ายให้ไม่เท่ากัน ขึ้นอยู่กับจำนวนคนไข้ที่นายแพทย์ ส. เป็นผู้ตรวจรักษา ดังนั้น เงินได้ดังกล่าว ถือเป็นค่าตอบแทนจากการรับทำงานให้ ตามมาตรา 40(2) แห่งประมวลรัษฎากร