การคืนภาษีตามการวินิจฉัยร้องทุกข์

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกาได้มีหนังสือแจ้งผลการวินิจฉัยเรื่องร้องทุกข์รายนาย ก.

และได้มีคำสั่งให้คืนภาษีธุรกิจเฉพาะจำนวน 51,084 บาท ให้แก่ผู้ร้องทุกข์โดยเร็วตามคำวินิจฉัย จึงขอ

ทราบว่า

(1) การขายที่ดินของนาย ก. กรมสรรพากรได้มีคำวินิจฉัยว่าเข้าลักษณะเป็นการขาย

อสังหาริม ทรัพย์ที่เป็นทางการค้าหรือหากำไร ตามมาตรา 3 (6) แห่งพระราชกฤษฎีกาฯ (ฉบับที่

244) พ.ศ. 2534 นาย ก. มีหน้าที่ต้องเสียภาษีธุรกิจเฉพาะ ตามมาตรา 91/2 (6) แห่ง

ประมวลรัษฎากรแล้ว เมื่อนายกรัฐมนตรีมีคำสั่งให้กรมสรรพากรและสำนักงานสรรพากรจังหวัดคืน

ภาษีอากรดังกล่าว จะถือปฏิบัติตามคำสั่งใด

(2) เมื่อนายกรัฐมนตรีมีคำสั่งให้กรมสรรพากรและสำนักงานสรรพากรจังหวัดคืน

ภาษีธุรกิจเฉพาะ จำนวน 51,084 บาท ให้แก่ผู้ร้องทุกข์ตามคำวินิจฉัยของคณะกรรมการวินิจฉัยร้องทุกข์

นั้น การที่เจ้าหน้าที่จะดำเนินการคืนภาษีธุรกิจเฉพาะก็จะต้องปฏิบัติตามระเบียบกรมสรรพากรว่าด้วยการ

คืนภาษีอากร พ.ศ. 2539 แต่เมื่อพิจารณาจาก (1) จะเห็นว่าทั้ง "ผู้ขอคืน" และ "ผู้มีอำนาจอนุมัติสั่ง

คืนเงินภาษี" ไม่อยู่ในคำจำกัดความของระเบียบดังกล่าว

การสั่งการดังกล่าวเป็นการสั่งการตามพระราชบัญญัติคณะกรรมการกฤษฎีกา พ.ศ. 2522

ซึ่งส่วนราชการมีหน้าที่ต้องดำเนินการตามคำสั่งและการที่คณะกรรมการวินิจฉัยร้องทุกข์ได้วินิจฉัยว่า

การขายที่ดินของนาย ก. ไม่ใช่การขายอสังหาริมทรัพย์ภายใน 5 ปี นับแต่วันได้มา จึงเป็นข้อยุติว่า

นาย ก. ไม่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีธุรกิจเฉพาะ สำหรับกรณีการปฏิบัติตามระเบียบกรมสรรพากร ว่าด้วย

การคืนเงินภาษีอากร การที่นาย ก. ได้ชำระภาษีธุรกิจเฉพาะไว้ จึงเป็นกรณีตาม (1) ผู้เสียภาษีอากร

ซึ่งได้ชำระภาษีอากรไว้เกิน หรือผิดหรือซ้ำ ตามความหมาย "ผู้ขอคืน" ตามข้อ 4 ของ

ระเบียบกรมสรรพากร ว่าด้วยการคืนเงินภาษีอากร พ.ศ. 2539 สำหรับผู้มีอำนาจอนุมัติและการอนุมัติ

คืนเงินภาษีอากรต้องเป็นไปตามข้อ 15.3 ได้แก่สรรพากรจังหวัดหรือผู้ที่สรรพากรจังหวัดมอบหมาย

สำหรับผู้ขอคืนในท้องที่ที่รับผิดชอบตามระเบียบกรมสรรพากรดังกล่าว