ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา กรณีเงินช่วยเหลือรายเดือนผู้รับเบี้ยหวัดบำนาญ (ช.ร.บ.)

นาย ก. ข้าราชการบำนาญโครงการเกษียณก่อนกำหนดตามมติคณะรัฐมนตรี รุ่นที่ 2

ปีงบประมาณ พ.ศ. 2544 โดยได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินขวัญถุงและเงินเพิ่มเพื่อช่วยเหลือข้าราชการ

ผู้รับบำนาญ (ช.ร.บ.) นาย ก. ได้ศึกษาเอกสารอธิบายวิธีกรอกแบบแสดงรายการ

ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาแล้วเห็นว่า เงินเพิ่มเพื่อช่วยเหลือข้าราชการผู้รับบำนาญ (ช.ร.บ.) เป็นเงิน

ที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน กรณีเข้าหลักเกณฑ์ที่ผู้มีเงินได้มีสิทธิจะเลือกเสียภาษี

แยกต่างหากจากเงินได้อื่นได้ จึงหารือว่าความเข้าใจดังกล่าวถูกต้องหรือไม่

เงินขวัญถุงเข้าลักษณะเป็นเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40(1) แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่ง

เป็นเงินที่นายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุออกจากงาน ตามข้อ 1(ง) ของประกาศอธิบดีกรมสรรพากร

เกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 45)ฯ ลงวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2535 ซึ่งผู้มีเงินได้มีสิทธิเลือกเสียภาษี

โดยไม่ต้องนำไปรวมคำนวณภาษีกับเงินได้อย่างอื่น ตามมาตรา 48(5) แห่งประมวลรัษฎากร

ผู้จ่ายเงินได้พึงประเมินต้องคำนวณหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่าย ตามมาตรา 50(1) วรรคสาม แห่ง

ประมวลรัษฎากร สำหรับเงิน ช.ร.บ. ที่มีการเบิกจ่ายพร้อมกับเบี้ยหวัดหรือบำนาญเข้าลักษณะเป็น

เงินได้ ตามมาตรา 40(1) แห่งประมวลรัษฎากร แต่ไม่เป็นเงินซึ่งนายจ้างจ่ายให้ครั้งเดียวเพราะเหตุ

ออกจากงาน เนื่องจากตามมาตรา 8(2) แห่งพระราชกฤษฎีกา เงินช่วยเหลือผู้ซึ่งลาออกจากราชการ

ก่อนเกษียณอายุ พ.ศ. 2542 กำหนดไว้มีความว่า ให้ข้าราชการซึ่งได้รับอนุญาตให้ลาออกจากราชการ

ก่อนเกษียณอายุตามโครงการในกรณีที่ผู้นั้นรับเบี้ยหวัดหรือบำนาญ ให้ได้รับเงินช่วยเหลือในอัตราเจ็ดเท่า

ของเงินเดือนเดือนสุดท้ายโดยแบ่งจ่ายเป็นสองงวดในจำนวนเท่ากันและจ่ายให้ปีละครั้ง และได้รับ

เงินช่วยเหลือรายเดือนผู้รับเบี้ยหวัดบำนาญเรียกโดยย่อว่า "ช.ร.บ."ฯ ดังนั้น ข้าราชการซึ่งได้รับ

อนุญาตให้ลาออกจากราชการก่อนเกษียณอายุตามโครงการดังกล่าว ต้องนำเงินช่วยเหลือรายเดือนผู้รับ

เบี้ยหวัดหรือบำนาญ มารวมคำนวณภาษีตามมาตรา 48(1) แห่งประมวลรัษฎากร โดยหักค่าใช้จ่ายได้

ร้อยละ 40 แต่ไม่เกิน 60,000 บาท และไม่มีสิทธิเลือกเสียภาษีโดยไม่ต้องนำไปรวมคำนวณกับเงินได้

อื่นตามมาตรา 48(5) แห่งประมวลรัษฎากร